آکرمن از مادرش ناتالیا، زنی مسن با اصالت لهستانی، در آپارتمانش در بروکسل فیلم می‌گیرد. به مدت دو ساعت، ما آن‌ها را در حال غذا خوردن، گپ زدن و مرور خاطرات تماشا می‌کنیم که گاهی سیلواین، خواهر شانتال نیز با آن‌ها همراه می‌شود. همچنین، برای نشان دادن اینکه دنیا چقدر کوچک شده است، شانتال در زمان‌های دیگر سال از طریق اسکایپ از سرزمین‌هایی بسیار دورتر از بلژیک مانند اوکلاهما یا نیویورک با مادرش در تماس است.

شش کارگردان، شش فیلم مستقل، شش دیدگاه درباره وضعیت جهان. هر فیلم تفسیری منحصربه‌فرد و شخصی از یک تجربه خاص را ارائه می‌دهد و تلاقی آن‌ها فضایی جدید برای تاملی پویا، رادیکال و پرسش‌گرانه ایجاد می‌کند.

شارلوت، زنی مجرد، تلاش می‌کند تا داستان‌های عاشقانه بنویسد، با وجود اینکه خودش هیچ تجربه عاطفی و عاشقانه‌ای نداشته است.

آریان با سیمون در آپارتمان بزرگ او در پاریس زندگی می‌کند. سیمون به او وسواس دارد: او می‌خواهد همه چیز را درباره او بداند، پنهانی وقتی بیرون می‌رود تعقیبش می‌کند و مدام، حتی در صمیمی‌ترین لحظات، سوال می‌پرسد. به نظر می‌رسد آریان همه این‌ها را تحمل می‌کند، اما سیمون متوجه می‌شود که او چیزی را پنهان می‌کند.

یک روان‌کاو خسته و درمانده نیویورکی، آپارتمانش را با زنی پاریسی عوض می‌کند. وقتی بیماران او از راه می‌رسند، با آن زن صحبت کرده و به او پول پرداخت می‌کنند. روان‌کاو زودتر از موعد بازمی‌گردد و خودش هم به یکی از بیماران تبدیل می‌شود.

در این گزارش تند و تیز از امپراتوری تازه فروپاشیده شوروی، سوراخ‌های گلوله به‌جامانده از جنگ جهانی دوم هنوز بر دیوارهای ساختمان‌های سنگی قدیمی خودنمایی می‌کنند. آکرمن در فاصله اواخر تابستان تا زمستان ۱۹۹۳ («تا زمانی که هنوز وقت هست») از آلمان شرقی به مسکو سفر می‌کند و در نماهای تراکینگ دقیق، پن‌های دایره‌ای و تابلوهای خانگی، لحظه دیگری از تحولات رادیکال قرن بیستم را ثبت می‌کند؛ جایی که چهره‌ها و بدن‌های لهستانی‌ها، اوکراینی‌ها، آلمانی‌ها و روس‌ها زیر بار تسلیم مطیعانه و بلاتکلیفی خم شده است.

کاوشی در هویت یهودی-آمریکایی در پرتره‌ای چندلایه از تجربه مهاجرت. مجموعه‌ای از خطابه‌های اول‌شخص توسط طیف‌های مختلفی از یهودیان نیویورکی که داستان‌های تلخ و شیرینشان از تاریخ جمعی تروما، آوارگی و تاب‌آوری سخن می‌گوید.

یک اقتباس فیلم‌برداری‌شده از نمایشنامه رز لیمان گلدنبرگ، بر اساس مکاتبات شدید و پرشور سیلویا پلات با مادرش اورلیا، از زمانی که این شاعر در دانشگاه بود تا زمان خودکشی‌اش. دلفین سیریگ و خواهرزاده‌اش کورالی سیریگ نامه‌های سیلویا و اورلیا را مستقیماً برای تماشاگران بازگو می‌کنند.

این فیلم با دنبال کردن بیش از دو دوجین افراد مختلف در فضای تقریباً بدون کلامِ یک شب تاریک در شهر بروکسل، پذیرش و طرد شدن در قلمرو روابط عاشقانه را بررسی می‌کند.

شانتال آکرمن با زنان مسن یهودی در پاریس که همگی از بازماندگان هولوکاست هستند ملاقات می‌کند و به داستان‌های خانوادگی آن‌ها گوش می‌دهد. در فواصل بین مصاحبه‌ها، ناتالیا، مادر آکرمن، از خانواده خودش می‌گوید. این اثر برای یک مینی‌سریال فرانسوی درباره مادربزرگ‌ها ساخته شده است.

آنا سیلور، فیلم‌ساز منزوی، برای نمایش آخرین فیلم خود وارد آلمان می‌شود؛ در طول چند روز، او با چهره‌های جدید و قدیمی مختلفی روبه‌رو می‌شود که برخی از آن‌ها رازهای شخصی خود را برای او فاش می‌کنند، اما تاثیر چندانی روی او نمی‌گذارد.

تصاویر غیرشخصی و زیبای زندگی آکرمن در نیویورک با نامه‌های مادر مهربان اما کنترل‌گرش که توسط خود آکرمن خوانده می‌شوند، ترکیب شده است.

یک بیوه جوان و تنها با پسرش زندگی می‌کند و نظم تغییرناپذیری را در زندگی دنبال می‌کند: در حالی که پسرش در مدرسه است، او به کارهای آپارتمان رسیدگی می‌کند، کارهای خانه را انجام می‌دهد و بعدازظهرها از مشتریان پذیرایی می‌کند.